Nationaal dier van Nepal: de koe

Het nationale dier van Nepal is de koe . De meest voorkomende categorie grote gedomesticeerde hoefdieren is het rund (vaak koeien genoemd). Ze zijn een bekend lid van de hedendaagse onderfamilie Bovinae. Ze zijn ook de meest voorkomende soort in het geslacht Bos en worden meestal ingedeeld als Bos primigenius.

Koeien worden gehouden als melkvee voor melk en andere zuivelproducten, en niet zozeer voor de vleesproductie. Wel worden transportdieren (zoals ossen of stieren) gebruikt om karren en ploegen te trekken. Het erkende nationale dier is het Achham-rund , een ras dat behoort tot het geslacht Bos indicus.

Talrijke aspecten kenmerken Nepal, een eeuwenoud land met een rijke cultuur en erfgoed, als uniek Nepalees. Nepal heeft wereldwijd een ongeëvenaarde identiteit gecreëerd, van religie tot tolerantie, vredesstrijd en heldhaftige strijders. Het nationale dier van het land, de koe, symboliseert moederschap, zorgzaamheid en genegenheid.

De Nepalese cultuur heeft veel aandacht besteed aan het dierenrijk, omdat het een land is met een rijke traditie die vrede en liefde bevordert. Dit blijkt duidelijk uit het feit dat de koe, het nationale dier van Nepal, niet alleen beschermd wordt tegen alle vormen van mishandeling en doodslag, maar ook als zodanig erkend wordt.

Religie is ongetwijfeld een van de belangrijkste associaties met koeien in Nepal . Nepal is een seculiere samenleving, maar de overgrote meerderheid van de inwoners is hindoe . Deze genegenheid en toewijding voor de koe vindt zijn oorsprong in het hindoeïsme. Nepalezen vereren de koe als de belichaming van de godin Lakshmi, de beschermgodin van overvloed en rijkdom.

Het nationale dier van Nepal is een symbool van voorspoed en overvloed . Dit is van grote betekenis voor de Nepalese bevolking, die voornamelijk van de landbouw leeft, en is bovendien essentieel.

Zowel de Nepalese overheid als de bevolking benadrukken deze overtuigingen sterk. Sinds de invoering van de nieuwe grondwet is het slachten van koeien in Nepal illegaal. Bovendien zijn zuivelproducten, de puurste en gezondste, cruciaal voor Nepalese gezinnen. Deze producten worden meestal gebruikt tijdens hindoeïstische religieuze rituelen omdat ze als puur en heilig worden beschouwd. Vanuit economisch oogpunt worden boter en ghee, gemaakt van koemelk, naar India verscheept, wat de inkomsten van het land verhoogt.

Waarom wordt de koe afgebeeld als het nationale dier van Nepal?

Koeien dragen bijna 330 miljoen goden en godinnen in hun lichaam . Het nationale dier van Nepal staat symbool voor overvloed, vruchtbaarheid, het moederschap en melkproductie, naast andere zaken. In Nepal is de koe wettelijk beschermd en wordt ze nauwlettend in de gaten gehouden. Het schaden of doden van een koe wordt daarom niet alleen als zondig beschouwd, maar ook als een strafbaar feit. Het is dan ook een erkend nationaal dier van Nepal.

Binnen het hindoeïsme van Nepal en India worden koeien (Zeboes) vereerd. Ze vertegenwoordigden gedurende de Vedische periode veel rijkdom. Uiteindelijk bereikten ze in de loop der tijd hun huidige positie. Volgens de Mahabharata moeten ze met dezelfde eerbied behandeld worden als "iemands moeder".

Het rechtssysteem begon halverwege het eerste millennium de consumptie van rundvlees te reguleren. Koeien komen voor in diverse verhalen uit de Veda's en Purana's, en er zijn zelfs koeiengodinnen of tempels aan hen gewijd. Krishna, de god, werd geboren in een familie van koeienherders en kreeg de naam Govinda, wat 'beschermer van de koeien' betekent. Daarnaast wordt Shiva geacht te reizen op het lichaam van een stier genaamd Nandi.

Bij Vedische ceremonies werd gebruik gemaakt van melk en melkproducten . Producten van koeien, zoals melk, ghee en wrongel, maar ook koeienmest en -urine (Nomura), of een combinatie van deze vijf (panchakarma), begonnen in het post-Vedische tijdperk een belangrijkere rol te spelen bij ceremoniële reiniging en verzoening.

Volgens de legende bracht Heer Krishna, een van de namen van de vereerde Koe, Surabhi naar de aarde om de kinderen te voeden en een brug te slaan tussen de hemelse en aardse rijken. Evenzo ontstond Ahimsa in de vijfde en zesde eeuw van onze cultuur, en rond 200 n.Chr. was het al verboden om koeien te verwonden of te doden. Wetenschappers concludeerden dat dit gebeurde onder invloed van een brede religieuze opvatting onder de mensen die een specifieke regio bewoonden.

Vanuit een meer technisch oogpunt bezien, kan koeienmest gebruikt worden als brandstof, meststof, isolatiemateriaal, insectenwerend middel en bouwmateriaal. Het dier en zijn producten winnen daardoor aan waarde. Op dezelfde manier gebruikt de koe urine als een chemische vloeistof om micro-organismen te doden. De koe zou ongetwijfeld veel waardevoller kunnen zijn dan nu, vooral in de moderne tijd, waarin iedereen overstapt op gezonde en biologische alternatieven. Dit zijn belangrijke redenen waarom de koe is aangewezen als nationaal dier van Nepal.

De verklaring van de koe als het nationale dier van Nepal

Wanneer werd de koe uitgeroepen tot Nepals nationale dier? Wanneer werd het aanbeden? Sommige vragen intrigeren veel mensen binnen en buiten Nepal.

Koeien spelen van oudsher een belangrijke rol in de Nepalese cultuur, religie en nationale identiteit. Sinds 1962 worden koeien erkend als huisdieren van Nepal. In de Nepalese grondwet van 1962 werd Nepal aanvankelijk aangeduid als een Rajashi hindoeïstische natie . In de recent aangenomen grondwet van 2015 werd de koe aangewezen als het heilige en nationale dier van Nepal.

Het moderne Nepal ontstond toen koning Prithvi Narayan Shah van het koninkrijk Gorkha zich aansloot bij de kleinere republieken. Het Sanskrietwoord Gaurakshya, wat 'koeienbescherming' betekent, is de oorsprong van de naam Gorkha. Dit illustreert de connectie tussen dieren, religie en invloedrijke personen zoals boeren.

Verering van koeien in Nepal

Nepal heeft een rijk cultureel erfgoed. Hoewel Nepal welvarend is en alle religies gelijkwaardig worden gewaardeerd, is één ding onveranderd gebleven: koeien worden nog steeds als heilig beschouwd. Men gelooft dat het aanbidden van de godin Laxmi je ongelooflijk rijk maakt. Aangezien de koe in Nepal als godin wordt beschouwd, is het niet meer dan natuurlijk dat de bevolking het dier koestert en respecteert. Dit idee wordt zo sterk in ere gehouden dat koeien worden aanbeden tijdens Laxmi Puja , een festival dat voornamelijk wordt gebruikt om de godin Laxmi te eren.

Op de derde dag van Tihar, een van Nepals twee belangrijkste festivals, het Nationale Dier van Nepal, worden koeien 's ochtends versierd en aanbeden. De godin van de rijkdom, Laxmi, wordt 's avonds aanbeden. Hindoes zien koeien als de goden Laxmi en Gau-Mata (moeder). Koemelk, boter, urine en mest worden gebruikt tijdens gunstige en religieuze gebeurtenissen zoals puja's, shraddha's, rudries en huwelijken.

Koeien worden op de dag van Gai Tihar vereerd met wierook, olie, licht, tika en bloemenkransen. Na de puja krijgen ze een heerlijke maaltijd, inclusief het fijnste gras en hun favoriete fruit. Koeien zijn over hun hele lichaam bedekt met tika-markeringen in verschillende kleuren. De kleuren die bij de aanbidding worden geassocieerd, zijn over het algemeen rood (abir) en geel (Kesari).

Het dragen van een Raksha Bandhan-hanger aan de staart van een koe zou het gemakkelijker maken om het hiernamaals binnen te gaan. Men gebruikt ook koeienmest vermengd met modder (rato mato) om de vloeren van huizen op dezelfde dag schoon te maken en te schilderen. Slingers van sayapatri (goudsbloemen) worden gebruikt om deuren en ramen te versieren.

Op dezelfde manier gebruiken mannen en vrouwen op sommige plaatsen de urine van koeien op hun gezicht en hoofd, omdat de koe hier, geloof het of niet, zo vereerd wordt. Urine wordt vereerd als een heilig geschenk. Om de omgeving te beschermen, wordt er regelmatig urine door het hele huis gesproeid. Koeien worden ook vereerd door hindoes, die geloven dat koeienmest helpt hun huis te reinigen en kwaad af te weren.

Koeien worden ook gewaardeerd omdat ze symbool staan ​​voor moederschap, en hun melk voorziet de mensheid van voedsel en voeding.

Enkele belemmeringen voor het uitroepen van de koe tot nationaal dier van Nepal onder een nieuwe grondwet

Nepal is een seculier land dat alle lokale religies respecteert en tolereert. In het hindoeïsme vertegenwoordigt een koe de godin Lakshmi. Andere religies, zoals het christendom en de islam, beschouwen koeien echter niet als hun moeder. Hierdoor is er veel onenigheid ontstaan ​​over de ontwikkeling en toepassing van de wet.

In werkelijkheid hebben mensen met verschillende religieuze achtergronden zich uitgesproken tegen het verbod op het slachten van koeien. Mensen met andere religies hebben recht op toegang tot wat hun religie toestaat, omdat het doden van koeien in strijd is met de hindoeïstische gewoonte. Mensen hebben de beperking in twijfel getrokken en hun standpunt verdedigd met verwijzingen naar westerse gebruiken, aangezien we steeds meer richting westerse invloeden gaan en hedendaagse culturen omarmen.

Volgens de bijna vijftig wetgevers die de grondwetgevende vergadering van Nepal vormen, zou de eenhoornige neushoorn het nationale dier van het land moeten zijn. De eenhoornige neushoorn zou de mascotte van het land kunnen worden, het secularisme beter vertegenwoordigen en de aanwezigheid van de dieren in het land helpen behouden.

Deze aanpak lijkt een adequaat antwoord op het probleem te zijn, terwijl tegelijkertijd de diversiteit in de Nepalese cultuur wordt erkend en gedefinieerd, aangezien de eenhoornige neushoorn in dit land steeds zeldzamer wordt.

Nationale waarden zijn echter fundamenteel veel belangrijker in het land waar we wonen. Dit toont aan dat een verbod noodzakelijk is gezien de geschiedenis en tradities van ons land. De koe werd echter opnieuw aangewezen als Nepals nationale dier. Momenteel legt het hindoeïsme een vergelijkbare nadruk op heilige dieren als op het leven van mensen.

Er bestaat ook wet- en regelgeving met betrekking tot het behoud van koeien. Iedereen die een koe doodt bij een auto-ongeluk, moet 500,000 roepies betalen, wat gelijk is aan de som die verschuldigd is in geval van een dodelijke afloop.

Af en toe klonk er wel eens een stem die het slachten van koeien goedkeurde . Misschien is dit een gevolg van de invloed van de westerse samenleving, of wellicht komt het doordat mensen zich bewuster zijn geworden van de problematiek. Koeien worden al langer gebruikt om andere dieren na te bootsen. De overheid heeft het slachten van koeien voor vlees en andere doeleinden echter verboden, waardoor het niet langer wordt erkend.

Verbinding tussen boeren en het nationale dier van Nepal, de koe

Toerisme vormt inderdaad de belangrijkste economische basis van Nepal. Naast toerisme is Nepal echter ook een agrarisch land. Meer dan 80% van de bevolking is voor hun dagelijkse behoeften afhankelijk van de landbouw. ​​Landbouw is hun belangrijkste bron van inkomsten. In dit opzicht zijn koeien cruciaal voor het levensonderhoud van de boeren. Het is moeilijk om moderne infrastructuur en tractoren te verkrijgen op het platteland van Nepal vanwege de zwakke economie en het bergachtige terrein. Daarom gebruiken boeren koeien en ossen als tractoren om het land te bewerken en de akkers te ploegen.

In de Nepalese samenleving worden koeien veelvuldig gebruikt, met name door boeren die volledig afhankelijk zijn van landbouw. ​​De bruikbare mest wordt door koeien en ander vee uitgescheiden en gebruikt als meststof. Daarnaast werd mest gebruikt als brandstof om te koken. De jaarlijkse warmte die deze mest produceert, een primaire brandstof voor huisvrouwen op het platteland, is vergelijkbaar met tonnen steenkool, hout of kerosine.

Deze brandstoffen kunnen niet als een rendabel alternatief voor koeienmest worden beschouwd, aangezien Nepal slechts over bescheiden olie- en steenkoolvoorraden beschikt en te maken heeft met aanzienlijke ontbossing. Hoewel het gebruik van koeienmest in de keuken misschien niet aantrekkelijk is voor westerlingen, vinden Nepalese vrouwen het een prachtige brandstof om mee te koken, omdat het goed past bij hun dagelijkse routine. De aanbevolen warmtebron is koeienmest, wat een voedselveilig, langdurig vuur oplevert dat schoon en langzaam brandt.

Op dezelfde manier worden in veel Nepalese gerechten producten van koemelk gebruikt . In plaats van geraffineerde olie wordt in de meeste Nepalese recepten ghee gebruikt, een gefermenteerde boter die goed is voor de gezondheid.

Koeienpoep dient ook minstens één belangrijk doel: het schoonmaken van het huis. Modder vormt de basis van de meeste huizen op het platteland. Nepalezen gebruiken bij voorkeur koeienmest om de vloeren van hun huis schoon te maken, omdat je er een pasta van kunt maken door het met water te mengen.

Alle informatie over het nationale dier van Nepal, de koe, Achham-vee

In Nepal zijn zeven verschillende inheemse koeienrassen geïdentificeerd. De Lulu, Pahadi, Siri, Khailia, Achham en Yak zijn Terai-runderen. De Achham (Bos indicus), een van deze rassen, behoort tot de zeldzaamste en kleinste koeienrassen ter wereld.

Achhamrunderen, een soort van het Bos indicus-ras, worden echter beschouwd als nationale dieren. Zeboerunderen van het Achhamras zijn uniek voor het Achhamgebied in Nepal. Het Achhamrund is een klein veeras met een schofthoogte van minder dan 1 meter. Omdat het van hoef tot bult amper negen vuisten lang is, staat het ook bekend als de Naumuthe-koe.

Het Achhami-rund (Bos indicus) behoort tot de kenmerkende flora en fauna van Nepal. Het wordt voornamelijk gebruikt voor de melkproductie, omdat het ideaal is voor heuvelachtige gebieden met minimale input. De lichaamskleur varieert van zwart tot wit, inclusief gevlekt zwart-wit, bruin, grijs en zwart.

De koe, het nationale dier van Nepal, weegt gemiddeld 110 kg en heeft een schofthoogte van 88 cm, volgens het jaarverslag over veeteelt van de Nepalese landbouwkundige onderzoeksraad uit 2005. Stieren hebben doorgaans een schofthoogte van 97 cm en wegen 150 kg . Ze worden gefokt door boeren in de districten Achham, Bajhang, Bajura en Doti in de verre westelijke ontwikkelingsregio van Nepal.

Een inheemse, gedomesticeerde rundsoort of ondersoort van het Indiase subcontinent is de Zeboe (Bos indicus of Bos taurus indicus), soms ook wel indicine rund of bultrund genoemd.

Zeboes onderscheiden zich door hun enorme keelhuid, een dikke bult op de schouders en af ​​en toe hangende oren.

Omdat ze hoge temperaturen kunnen overleven, worden ze gefokt als raszuivere zeboes en kruisingen met taurinerunderen, de op één na belangrijkste gedomesticeerde rundersoort in alle tropische landen.

Zeboes worden gebruikt als vee voor vlees, zuivel en trekwerk, maar ook voor hun bijproducten, zoals huiden en mest voor bemesting en brandhout. Sommige kleine rassen, zoals de miniatuurzeboe, worden ook als huisdier gehouden. Wetenschappers van de Texas A&M University hebben in 1999 met succes een zeboe gekloond.

Zeboes bereiken doorgaans de vruchtbare leeftijd rond de leeftijd van 29 maanden. Dit is afhankelijk van hoe hun lichaam is geëvolueerd om de stress van het zogen en de zwangerschap te verdragen. Een vroege zwangerschap en bevalling kunnen het lichaam overbelasten en mogelijk de levensduur verkorten. De gemiddelde draagtijd van een kalf is 285 dagen; dit kan echter variëren afhankelijk van de leeftijd en het dieet van de moeder.

Aangezien mannelijke kalveren langer gedragen worden dan vrouwelijke kalveren, kan het geslacht van het kalf ook van invloed zijn op de draagtijd. De algemene gezondheid van het dier wordt beïnvloed door de locatie, het ras, het lichaamsgewicht en het seizoen, wat ook van invloed kan zijn op de draagtijd.

De koe, het nationale dier van Nepal, wordt in Nepal gebruikt voor melkvee, trekdieren en rijdieren, en voor bijproducten zoals huiden, mest voor brandstof en kunstmest, en hoorns voor bijvoorbeeld mesheften. Volgens schattingen uit 1998 waren er 65.7 miljoen trekkoeien in India . Zeboe-koeien produceren vaak weinig melk. Ze beginnen pas op latere leeftijd veel melk te geven. De melkproductie neemt meestal toe wanneer zeboe-koeien worden gekruist met taurine-koeien.

Koeien worden in verschillende landen wereldwijd gefokt voor de productie van vlees, melk en leer. Het slachten van koeien is echter verboden in Nepal, omdat ze worden vereerd als heilige dieren.

De domesticatie van de koe als landbouwdier begon zo'n 10,000 jaar geleden in het Midden-Oosten . De koe is een herbivoor die zich voedt met gras, kruiden, zaden en bladeren. Het grootste deel van haar voedsel bestaat uit wortels van vlinderbloemen en grassen. De koe kan de benodigde voedingsstoffen ook vinden in de graslanden, zoals hooi, klaver en water. De koe wordt negen keer per dag gevoerd.

Enkele interessante feiten over het nationale dier van Nepal: koeien

Koeien zijn verbazingwekkende wezens met een grote verscheidenheid aan manieren om zich uit te drukken. Hier zijn enkele intrigerende feiten over dit nationale dier van Nepal.

Met een populatie van 863 en een schofthoogte van minder dan 1 meter zijn de Achham-runderen het kleinste inheemse runderras ter wereld. Ze komen uitsluitend voor in de Khaptad-bufferzone in de regio Achham in Nepal.

• Dieren uit Achham voorzien boeren van voedsel in de vorm van melk, energie voor landbouwactiviteiten en mest voor het behoud en de verbetering van de vruchtbaarheid van de bodem.
• Deze lokaal gefokte Achham-runderen vormen een klein deel van de totale rundveepopulatie van het land. Ze komen voornamelijk voor in de middelhoge en hoge heuvels van West-Nepal, in de districten Achham, Bajura, Bajhang en Doti.
• Dit soort koeien zijn vaak extreem slimme dieren met een lang geheugen. Studies hebben aangetoond dat ze vriendschappen sluiten, op een complexe sociale manier communiceren en zich onaangename interacties met andere koeien kunnen herinneren.
• Het wordt beschouwd als duurzame veehouderij met een veelbelovende toekomst, omdat het de veerkracht van de natuurlijke biodiversiteit benadrukt. Het dieet van deze dieren in de heuvels bestaat uit voederbomen, stro en klein krachtvoer, terwijl hoogproductieve dieren krachtvoer kunnen krijgen.
• Slechts 12% hiervan is exotisch (puur en hybride), de rest is inheems.
• Het kleinste koeienras is de Achham, waarvan de schofthoogte kleiner is dan 1 meter.
• Ze zijn geschikt voor systemen met een lage invoer en heuvelachtig terrein.
• De lichaamskleur varieert van zwart tot wit, inclusief tinten bruin, grijs, wit en zwart-wit met vlekken.
• Hun oren zijn recht en gemiddeld 17 cm lang. Hun gedrag varieert van onderdanig tot woest.
• Op negenjarige leeftijd hadden Achham-runderen een schofthoogte van 90.8 x 0.96 cm. Op achtjarige leeftijd waren het maximale lichaamsgewicht en de maximale lengte respectievelijk 8 x 149.38 kg en 5.1 x 98.07 cm.
• Wanneer ze de oplossing voor een probleem vinden, worden ze enthousiast. Het zijn ook ongelooflijk sociale wezens die hiërarchieën creëren en goed georganiseerde sociale groepen vormen met richtlijnen.
• De warmte van hun neusgaten is een andere manier waarop ze hun gevoelens uiten. Volgens een recent onderzoek zorgde het aaien van de koeien op hun favoriete plekjes terwijl ze ontspannen waren ervoor dat je kon genieten van de aangename sensatie en tegelijkertijd de neustemperatuur kon verlagen.
• Vergeleken met koeien die geen toegang hebben tot basisbehoeften, zijn gelukkige koeien die in een acceptabele omgeving leven, waar ze schaduw hebben en in een goede gezondheid verkeren, productiever.
• Er is ontdekt dat koeien hun oren in vier verschillende richtingen bewegen, een andere manier om hun houding uit te drukken. Twee: wanneer ze zich op hun gemak voelen en wanneer ze opletten.
• Ze kunnen tot wel 55 liter speeksel per dag aanmaken. Ze consumeren en kauwen voedsel gedurende 6 tot 7 uur per dag.
• Ze kunnen dagelijks 130 liter water drinken en hebben een uitzonderlijk reukvermogen waardoor ze objecten op een afstand van 10 kilometer kunnen waarnemen.
• Een volwassen koe heeft maar acht tanden.
• Ze kunnen, net als mensen, een tweeling krijgen.
• Koeien kunnen medeleven en empathie ontwikkelen voor mensen en andere dieren.

Enkele belangrijke kwesties met betrekking tot het nationale dier van Nepal: koeien

Hoewel koeien ongelooflijk nuttig zijn en een bijdrage leveren aan vele sectoren, zijn er in Nepal nog steeds aanzienlijke problemen met koeien die met de dag verergeren. Het grootste probleem is momenteel het grote aantal zwerfkoeien in Nepal , voornamelijk omdat het illegaal is om ze te doden en er geen overheidsprogramma's zijn om voor ze te zorgen. Een melkveehouder heeft zelfs een verlamde koe, die geen melk meer gaf, bevrijd.

De zwerfkoe is niet alleen een probleem in de hoofdstad. Overal in het land kunnen mensen koeien op straat zien. Talrijke regio's in het land waar lokale overheden hebben geprobeerd de populatie zwerfkoeien te beperken, melden vaak berichten over aanzienlijke sterfte onder het vee. In vier tijdelijke onderkomens die boeren in bepaalde gebieden hadden gebouwd, stierven jaarlijks meer dan duizend koeien door ondervoeding en uitdroging.

Jaarlijks sterven honderden zwerfkoeien in het hele land, voornamelijk als gevolg van auto-ongelukken, dorst, maag- en darmproblemen en ziekten. Het is verboden om koeien te slachten voor consumptie of om welke andere reden dan ook, omdat ze worden vereerd als heilige dieren en wettelijke bescherming genieten. Koeien worden daarom soms door melkveehouders vrijgelaten als ze gestopt zijn met melken of als ze oud worden.

De koe is het heilige nationale dier van Nepal

Als zwerfkoeien worden meegerekend, zijn er naar schatting meer dan 7.3 miljoen koeien in het land. Het feit dat de koe in het seculiere Nepal nog steeds als een heilig dier wordt vereerd, verklaart het hoge aantal dakloze dieren.

Bovendien zijn de belangrijkste obstakels voor het behoud van deze waardevolle en belangrijke rassen onder andere slecht beheer, ineffectieve fokstrategieën, kruisingen, een gebrek aan toenemende aandacht voor onderzoek en onderzoek, een afnemende interesse van boeren in het houden van vee, illegale handel naar Tibet voor de slacht, enzovoort. Als gevolg hiervan verkeert het ras in een kritieke, bedreigde toestand.

De eigenaren van deze koeien zouden verantwoordelijk gehouden moeten worden, aangezien er meer zwerfdieren in slechte conditie verkeren. Er zijn echter meer mensen dan alleen de eigenaren die hiervoor verantwoordelijkheid moeten nemen. Aangezien de koe het nationale dier van Nepal is, is het ook de verantwoordelijkheid van de overheid om te zorgen voor een passend systeem voor de opvang van zwerfkoeien.

Tal van mensen beweerden dat de koe niet langer het nationale dier van Nepal zou moeten zijn toen de grondwet van 2015 werd opgesteld . Zelfs Janajati-activist Ang Kaji Sherpa zei dat de wetgeving Adivasi-Janajati's en andere gemarginaliseerde gemeenschappen verbood rundvlees te consumeren door de koe aan te wijzen als nationaal dier. De Grondwetgevende Vergadering besloot uiteindelijk de gevestigde orde te volgen. Na lang beraad kozen ze de koe als nationaal dier van Nepal, omdat het dier hoog in aanzien staat en diep verankerd is in de cultuur.

De traditionele Hindoeïstische devotie voor de koe bleef bestaan, zelfs nadat het land een seculiere republiek was geworden. Dit resulteerde in een expliciet verbod op het slachten van koeien voor vlees of andere doeleinden.

Nepal heeft weliswaar een overwegend hindoeïstische bevolking, maar ook een aanzienlijk aantal boeddhisten, moslims, christenen en atheïsten . De consumptie van rundvlees, dat in diverse winkels en eetgelegenheden in de hoofdstad wordt aangeboden, is door deze groepen niet verboden. Al dit rundvlees wordt echter geïmporteerd, aangezien het doden van koeien en het toebrengen van leed aan dieren volgens het burgerlijk wetboek als "gruwelijke misdaden" worden beschouwd.

Conclusie

Wat nationaliteit en religie betreft, is de koe, het nationale dier van Nepal, een van de meest gewaardeerde en vereerde dieren van het land. Er is geen mooier symbool dan moederschap, een universele representatie van zorgzaamheid. Het nationale dier van Nepal belichaamt niet alleen het hindoeïsme en zijn principes, maar ook Nepal en zijn tradities en morele normen. Als nationaal dier van Nepal is de koe echter ook het ideale symbool van vrede en liefde. In plaats van ons alleen te richten op de naam van het dier als nationaal dier, moeten we de betekenis ervan begrijpen.

Gezien dit alles is het eenvoudig te concluderen dat de goden koeien redden omdat ze heilig zijn, en dat dit voordeliger is dan ze te doden. In werkelijkheid lopen koeien – die vaak smerig zijn – vrij rond door de straten, op tempeltrappen en midden op de weg. En ze bevinden zich misschien wel op de meest onwaarschijnlijke plekken, waar niemand ze durft te storen, hoe brutaal ook.

Laten we nu de voor- en nadelen van de koe evalueren. Koeien zijn aanzienlijk productiever en nuttiger voor mensen dan koeien. De koe dient daarentegen maar liefst een miljoen doelen.

Andere dieren of bedreigde diersoorten zouden ook als nationaal dier van Nepal kunnen worden beschouwd , zoals de neushoorn, tijger of leeuw. Ze zijn misschien niet zo nuttig als koeien, maar ze zijn ecologisch gezien nog steeds erg belangrijk. Waarom is er dan zoveel ophef over het benoemen van de koe tot nationaal dier? Laten we het niet vanuit een religieus of religieus perspectief benaderen. Wetenschappelijk gezien is het echter volkomen logisch. We kunnen een korte rondleiding regelen langs koeienboerderijen in Nepal.