Rainbow Valley Everest – Dodenzone van Mount Everest

Rainbow Valley Everest , ook wel bekend als Doornroosje, is een van de mooiste, maar ook gevaarlijkste plekken in de Khumbu-regio. Het vergt expertise en moed om dit gebied te doorkruisen. Niet iedereen is echter geschikt voor de gevaarlijke omgeving van Rainbow Valley. Het gebied staat echter vooral bekend om zijn besneeuwde schoonheid, die uiteindelijk het hoogtepunt van de Mount Everest-regio vormt. Van een helderblauwe hemel tot ruige gletsjerpaden: een bezoek aan Rainbow Valley Everest belooft een onvergetelijke ervaring te worden.

Er zijn al verschillende bergbeklimmers of avonturiers geweest die een poging hebben gewaagd om door de vallei te komen, maar die mislukten. Er valt dus nog veel te leren over deze vallei voordat hij zich schrap zet voor de gevaren en uitdagingen van de tocht.

Lees dit artikel tot het einde als je meer wilt weten over Rainbow Valley in het Mount Everest!

Rainbow Valley Everest – Dodenzone van Mount Everest

De Regenboogvallei bij de Everest staat in veel regio's ook wel bekend als de dodenzone van de Mount Everest. Het kan voor beginners of onvoorbereiden onmogelijk zijn om deze vallei te passeren, althans niet zonder problemen. Zelfs de meest ervaren bergbeklimmers kunnen moeite hebben met de paden in de Regenboogvallei in het Everestgebied.

Op het eerste gezicht lijkt Rainbow Valley inderdaad een plek die je het avontuur van je leven zal bezorgen, en dat zal het zeker doen. Het avontuur, hoe dan ook, zal gepaard gaan met een dodelijke reis die je je leven lang zult herinneren. We overdrijven niet, want de geschiedenis van het bergbeklimmen bewijst dit. Bovendien wordt de vallei niet voor niets de "dodenzone" van de Mount Everest genoemd!

Er zijn verschillende doden gevallen in de Dodenzone van de Mount Everest. Desalniettemin is de kans groot dat je onderweg lichamen van dode reizigers tegenkomt. Sinds 1922 zouden er minstens 300 mensen in de regio zijn gestorven. Al deze trekkers en bergbeklimmers waren daar in een poging een tocht te volbrengen die de mooiste en moeilijkste van hun leven zou zijn. Helaas heeft niet iedereen die erheen ging het levend overleefd.

Waar ligt Rainbow Valley op de Everest?

Er is een toename in het aantal bergbeklimmers die de Mount Everest en gebieden die al jaren onbeklommen en onontdekt zijn, willen verkennen. Onder deze afgelegen gebieden is de Rainbow Valley een populaire bestemming. Voor degenen die zich afvragen waar de Rainbow Valley op de Everest ligt: ​​deze ligt boven de 8000 meter (26,247 voet). Alles wat je boven deze hoogte doet, wordt beschouwd als een dodelijke zone. Er is geen specifieke vallei om te overwegen, behalve de hoogte.

Hoe hoger je komt, hoe dichter je bij de doodszone komt. Het is gevaarlijk om op de Mount Everest een hoogte van meer dan 8000 meter boven zeeniveau te bereiken. Op dit punt van de berg zijn er naar schatting 200 bevestigde doden. Het aantal doden dat nog niet is geregistreerd of bevestigd, ligt hoger. Verdwalen na het oversteken van de Regenboogvallei is niet verwonderlijk, gezien de geschiedenis van het bergbeklimmen op de Mount Everest.

Het zuurstofgehalte op de Rainbow Valley Everest bedraagt ​​slechts een derde van het gemiddelde.

Iedereen die er voortaan zonder adequate voorbereiding naartoe wil, zal waarschijnlijk lijden en loopt het risico te bezwijken aan de ziekmakende omstandigheden in de berg. Het is raadzaam dat alle bergbeklimmers, experts en mensen met minder ervaring in de achtduizenders, zuurstofflessen meenemen om de Regenboogvallei van de Everest te bedwingen.

Bergbeklimmers zijn niet gemaakt om te lang op hoogte te blijven. Hoe langer ze wachten, hoe meer ze lijden.

Een ander nadeel van deze locatie is dat de route tijdens het hoogseizoen drukbezocht is door trekkers en bergbeklimmers. Dit maakt het lastiger om wachtrijen te vermijden. In de rij staan ​​op zo'n hoge hoogte verhoogt de kans op hoogteziekte en zelfs de dood van bergbeklimmers. Omgekeerd is de kans dat bergbeklimmers buiten het hoogseizoen een goede accommodatie vinden in bergachtige gebieden het kleinst. Ze zullen te maken krijgen met nog slechtere weersomstandigheden en een grotere kans op lawines. Hoe dan ook, Rainbow Valley is dodelijk voor bergbeklimmers. Dit komt grotendeels door de hoogte van de locatie.

Lichamen in Rainbow Valley op de Everest: redenen waarom ze zich in de loop van de tijd opstapelen

Vroeger was er minder bewustzijn over bergbeklimmingen op de Mount Everest. Door de globalisering en het toenemende bewustzijn van avontuur, willen steeds meer mensen dodelijke en avontuurlijke locaties verkennen. Velen zijn hierdoor het slachtoffer geworden van de dodelijke beklimming van de Rainbow Valley Everest.

De Mount Everest is de laatste plek op aarde waar je een veilige plek vindt om te rusten of te settelen tijdens de reis. Een klein ongelukje kan de dood tot gevolg hebben. Zoals al bijna een eeuw wordt gezegd: de berg is meedogenloos en nooit vergevingsgezind. Je kunt je best doen om jezelf in leven te houden, maar de kans dat je stikt in de Regenboogvallei is net zo groot.

Hoe kleurrijk de naam van de Death Zone ook klinkt, de locatie spreekt de naam tegen. Bovendien waren er vroeger minder bergbeklimmers die de Mount Everest bezochten. Velen zijn gestorven en verdwenen op de toppen, en de telling loopt nog steeds. Vroeger waren er minder lijken, omdat bergbeklimmen pas na de jaren 1950 populair was geworden. Tegenwoordig stapelen de lijken zich op, omdat er meer zijn toegevoegd aan wat er in het verleden al was.

Het bergen van de lichamen van de berg is eveneens een kostbare aangelegenheid. Alleen al het beklimmen van de Mount Everest kan erg duur zijn. Niet iedereen kan de kosten betalen, en de meeste bergbeklimmers moeten donaties en fondsen werven om hun droom om de hoogste berg ter wereld te bereiken te verwezenlijken. Bovendien kost het bergen van het lichaam van een bergbeklimmer die tijdens de tocht overlijdt, 70 dollar, een enorm bedrag.

Naast de financiële factor kan het onmogelijk of op zijn minst extreem moeilijk worden om een ​​helikopterredding zo hoog op de Mount Everest uit te voeren. Het is niet eenvoudig om de sterke wind te trotseren die er in de bergen heerst. Zelfs wanneer een helikopter erin slaagt de hoogte te bereiken waar het lichaam wordt gemanoeuvreerd, maakt de uitgestrektheid van de heuvel het lastig om het direct te vinden. Er zijn bovendien meer dan een of twee mensen nodig om naar de lijken te zoeken. En dit zou ook betekenen dat degenen die nog leven, hun leven riskeren bij het zoeken naar iemand die mogelijk al dood is.

Wanneer een bergbeklimmer niet terugkeert uit de Regenboogvallei, maakt de gemeenschap de meest ongunstige aannames. Daarom wordt iedereen die verdwaalt in de bergen als dood beschouwd. Om de moeite te vermijden die gepaard gaat met het vinden van een lichaam op de Mount Everest, worden lichamen gelaten zoals ze zijn. Bovendien hebben lichamen de neiging om te rotten in de Regenboogvallei. Uit de natuurwetenschap blijkt dat lichamen intact en goed bewaard blijven in de bergen, omdat ze bevroren en bleek zijn en niet te snel zullen rotten.

Daarom ontdekken bergbeklimmers nu veel lichamen van jaren geleden. Door de toenemende activiteiten in de bergen ontdekken reizigers ook toegankelijkere en nieuwere routes dan voorheen. Dit heeft het voor hen mogelijk gemaakt om lichamen te vinden die jaren geleden verloren zijn gegaan.

Doodsoorzaken in Rainbow Valley Everest

Er zijn talloze redenen waarom bergbeklimmers, zelfs met jarenlange ervaring in het beklimmen van achtduizenders, overlijden op de Rainbow Valley Everest. Er is meer dan één risicofactor in de bergen. Hieronder volgen enkele van de belangrijkste redenen waarom Rainbow Valley heeft geleid tot sterfgevallen op de Everest:

 Hoogtevrees

Het is normaal dat een menselijk lichaam niet meer went aan grotere hoogtes, vooral als het afkomstig is van een plek die niet zo hoog ligt. Iemand wiens lichaam gewend is aan hoogtes die als normaal worden beschouwd, kan het na het overschrijden van een bepaalde hoogte niet lang comfortabel of zelfs in leven houden. Rainbow Valley ligt boven de 8000 meter, wat extreem zwaar is vergeleken met de gemiddelde hoogte waar mensen comfortabel kunnen overleven, namelijk 4000 meter of zelfs minder.

Mount Everest is de hoogste berg ter wereld, en geen enkele bergtop is zo hoog als de Rainbow Valley. Het is dan ook normaal dat iemand last heeft van hoogteziekte. Hoewel veel mensen ziek worden na een hoogteziekte-aanval, kunnen ze met een onmiddellijke behandeling herstellen. Wanneer iemand met hoogteziekte daarentegen niet onmiddellijk wordt behandeld, zoals het geval is bij bergbeklimmers die de Rainbow Valley bezoeken, wordt het voor hen onmogelijk om lang in leven te blijven.

De onmiddellijke remedie tegen hoogteziekte is afdalen. Maar zelfs wanneer een bergbeklimmer probeert af te dalen vanuit Rainbow Valley op de Everest, zal hij niet ver komen. Kleine eerstehulptips werken ook niet altijd in het voordeel van de bergbeklimmers. Hoewel het hen misschien even kan laten ademen, zullen ze op de lange termijn niets waardevols bereiken.

 Lawines

Lawines zijn gevaarlijk en zelfs dodelijk. In de lagere regionen van de Mount Everest kom je op plekken waar je de berghellingen en smeltende gletsjers niet kunt ontwijken. Dit kan dodelijk zijn, maar is hoe dan ook zeer gevaarlijk. Maar naarmate je hoger klimt in het Mount Everest-gebied, kom je steeds vaker op plekken waar lawines onvermijdelijk zijn. Zelfs tijdens het slapen moet je op je hoede zijn. Je weet nooit wanneer je het slachtoffer wordt van een lawine.

Rainbow Valley staat ook bekend om zijn lawines. Je kunt ongelukken niet vermijden als je je best doet, want de berg overmeestert gewone mensen. Er zijn in de geschiedenis verschillende bergbeklimmers omgekomen door lawines. Dit heeft niets te maken met de capaciteiten van een reiziger als bergbeklimmer of avonturier. Een klein mensenlichaam is lang niet zo sterk als de krachtige aantrekkingskracht van sneeuw en gletsjers boven de Mount Everest.

 Acute bergziekten

Van de vele aandoeningen en omstandigheden die onvermijdelijk zijn in de bergen, zijn acute bergziekten een van de meest voorkomende. Hoezeer bergbeklimmers ook proberen zich te redden uit situaties waarin ze extreme omstandigheden in de omgeving niet kunnen vermijden, acute bergziekten kunnen tijdens de reis de doodsoorzaak worden. Net als bij hoogteziekte kun je ziekten niet vermijden en direct de berg afstormen als je er last van krijgt.

Het slachtoffer zal het volhouden tot hij de pijn van de ziekte niet meer kan verdragen. Enkele van de meest voorkomende acute bergziekten zijn acute hoogteziekte (AMS), hersenoedeem op grote hoogte (HACE) en longoedeem op grote hoogte (HAPE). Wanneer bergbeklimmers in de Regenboogvallei aan deze ziekten lijden, raken ze in paniek, met het oog op overleving. Dit verergert hun toestand.

Acute bergziekten verergeren meestal wanneer je snel de berg op klimt. Een gebrek aan goede ademhaling en stormachtige omstandigheden op de berg leiden ertoe dat een bergbeklimmer uiteindelijk flauwvalt en overlijdt aan de ziekte.

 Val van de berg

Bergbeklimmers hebben ook de neiging om van de berg te vallen doordat ze de controle over hun lichaam verliezen. Moe worden en gedachteloos de controle verliezen is een ander triest maar onvermijdelijk element bij bergbeklimmers die de achtduizenders beklimmen. In het geval van de Regenboogvallei kun je niet doorgaan zonder af en toe de controle over je geest en lichaam te verliezen. Je moet je op te veel dingen concentreren, en met een verslechterende mentale en fysieke toestand wordt dat allebei moeilijk.

Veel slachtoffers van de Mount Everest zijn ook om het leven gekomen doordat ze hun evenwicht verloren. Omdat de paden ongelooflijk glad zijn en niet geschikt om te lopen, is vallen vrij normaal bij alle ongelukken in Rainbow Valley. Bovendien, hoe hoger je naar de top gaat, hoe steiler de wegen voor je worden. Daarom verlaten reizigers direct de paden om de top te bereiken. Sommigen overlijden zelfs tijdens de afdaling. Anderen zijn verdwenen nadat ze van een hoogte vielen.

uitputting

Wanneer reizigers of bergbeklimmers uitgeput zijn van dagenlang klimmen, is het normaal dat ze bewusteloos raken en vervolgens stikken in hooggelegen gebieden. Uitputting is een belangrijke reden waarom veel bergbeklimmers de neiging hebben om midden op de berg te rusten, zonder stil te staan ​​bij de dood die hen mogelijk te wachten staat. Deze bergbeklimmers krijgen niet altijd de kans om na te denken over hun omgeving.

Tijdelijke rust kan leiden tot een permanente dood. Maar in de bergen, vooral in de Regenboogvallei, riskeren veel bergbeklimmers alles, omdat de uitputting alles overtreft wat je in je hele leven zou hebben meegemaakt. Degenen die de uitputting kunnen doorstaan ​​en toch doorzetten, komen er misschien levend uit, maar ook dat is een kleine en mogelijke kans.

Sneeuwbui

Bergbeklimmers zijn misschien goed voorbereid op de tocht die voor hen ligt. Bovendien zijn ze misschien gewoon getraind in bergbeklimmen. Maar ze zullen nooit sterker zijn dan de sneeuwstorm die hun lichaam wegblaast. Ongeacht welk seizoen je kiest voor bergbeklimmen, vooral in de Regenboogvallei, wanneer je sneeuwstormen moet trotseren, is de overlevingskans klein tot onmogelijk.

Hoewel het niet zeker is of je een sneeuwstorm zult tegenkomen voordat je aan je reis begint, is het vaak onvermijdelijk, hoewel het niet van tevoren gegarandeerd is, omdat de natuur onvoorspelbaar is. De vitale kracht van de sneeuwstorm zal je zo ver naar beneden sleuren dat het moeilijk wordt om terug te keren naar de startlocatie of naar dezelfde plek waar je eerder succesvol bent beklommen. Bergbeklimmers zijn omgekomen op de Rainbow Valley Everest omdat ze de kracht van sneeuwstormen niet konden weerstaan.

Waarom heet Rainbow Valley zo?

Gezien de dodelijke aard van Rainbow Valley, ook wel bekend als Death Zone, en om legitieme redenen, ben je misschien geschokt en zelfs nieuwsgierig waarom de vallei naar Rainbow is vernoemd, wat een synoniem is voor de meedogenloze aard van de bergen. De waarheid is echter verre van de letterlijke betekenis van Rainbow.

De Regenboogvallei dankt zijn naam aan het uiterlijk. Hoewel gevaarlijk, is hij erg helder, net als een regenboog. Boven de 8000 meter op de Mount Everest zie je een tintje helderheid dat lijkt op de kleuren van een regenboog. Zoals we al zeiden, is de regio even prachtig als dodelijk.

Een andere, nog angstaanjagender en verontrustender waarheid achter de naam is de kleur van de jassen die door de overleden bergbeklimmers werden gedragen. Bergbeklimmersjassen hebben vaak de kleuren van een regenboog, waaronder rood, oranje, blauw en groen. Als je de regio bezoekt, zul je deze kleuren overal tegenkomen. Omdat het een van de hoogste punten op de Mount Everest is , vind je nergens zoveel kleurrijke jassen van overleden bergbeklimmers als in Rainbow Valley Everest.

Deze kleuren geven direct aan hoe dodelijk de plek kan zijn. Met andere woorden, er is een goede reden waarom Rainbow Valley Everest en Death Zone op de Everest verschillende namen hebben. Hoewel ze misschien verschillend klinken, duiden ze hetzelfde aan.

Mount Everest, Doornroosje in Rainbow Valley - Feiten

De Regenboogvallei van Mount Everest is net zo beroemd om haar Doornroosje. Stel je voor dat je tot de bergbeklimmersgemeenschap behoort of net bent begonnen aan je reis als bergbeklimmer of avonturier. In dat geval heb je misschien wel eens gehoord over Doornroosje dat op Mount Everest rust. Een aantal weetjes over haar kunnen je wellicht interesseren. Doornroosje was een van de slachtoffers van de meedogenloze aard van de Regenboogvallei.

 Wie is Doornroosje in Rainbow Valley op de Everest?

De slapende schoonheid in Rainbow Valley Everest verwijst niet naar een locatie, maar naar een bergbeklimster die tijdens haar tocht naar de top van de Mount Everest is overleden. Haar verhaal is nogal tragisch en aangrijpend, hoewel ze sinds haar dood in de bergen als een slapende schoonheid wordt beschouwd. Het ging om Francys Arsentiev, een Amerikaanse vrouwelijke bergbeklimster.

Francis had haar naam gekregen nadat ze tijdens een vroege expeditie naar de Noordpool in een bevroren grot was ontdekt. ​​Ze was tevens de eerste Amerikaanse vrouw die de hoogste berg ter wereld beklom zonder extra zuurstof. Hoewel ze vol goede moed was, bereikte ze de Rainbow Valley met succes, ondanks de onmenselijke omstandigheden op de top. Haar lichaam kon haar echter niet overweldigen. Ze verloor haar leven terwijl ze probeerde haar dromen te verwezenlijken. Francis slaagde erin de eerste vrouw uit haar land te worden die haar doel bereikte, maar ze kon niet naar huis terugkeren om haar succes te vieren.

Tot op de dag van vandaag ligt ze in de Regenboogvallei, een symbool van haar moed en de tragedie die ze heeft meegemaakt. Omdat ze slapend werd gevonden met haar ogen dicht, was het op het eerste gezicht moeilijk te zeggen of ze dood was of gewoon sliep. Maar voor degenen die haar vonden, was het duidelijk dat ze haar dood moest verklaren, aangezien de onherbergzame bergen haar niet zo lang in leven hadden kunnen houden. Bovendien was ze, hoewel ze er normaal uitzag, onvoorstelbaar bleek en koud geworden, omdat ze te lang bevroren was geweest in de ijzige bergstreek.

 Wie was er bij Doornroosje tijdens haar beklimming van de Mount Everest?

Een andere vraag die velen zich stellen, is of Francis alleen was geweest tijdens haar reis. Ze was niet alleen. Haar man, Sergei Arsentiev, was bij haar. Het stel besloot tegelijkertijd de Mount Everest vanuit Tibet te beklimmen. Tijdens de reis ging Francys van haar man gescheiden. Omdat de omstandigheden op de Mount Everest, vooral voorbij de dodelijke zone, niet bepaald gunstig zijn om mede-bergbeklimmers lang bij elkaar te houden, moest het stel zich concentreren op hun standpunten en elke beweging die ze maakten in plaats van aan elkaar te denken.

Sergei wilde zijn beklimming voltooien toen hij van zijn vrouw gescheiden raakte. Daarom klom hij omhoog en keerde terug om haar te redden. Hoewel wat er met Francys is gebeurd tijdens haar verblijf hoog in de bergen een mysterie zal blijven, kan worden geconcludeerd dat ze niet alleen was tijdens de reis.

 Wat is er met de man van Doornroosje gebeurd?

Wat er gebeurde met Sergej Arsentiev, een Russische bergbeklimmer die tevens de echtgenoot was van Doornroosje, is net zo tragisch. Sergej had zijn vrouw in de bergen verloren. Hoewel beiden zich tot op zekere hoogte op hun reis in de bergen hadden geconcentreerd, raakten ze elkaar kwijt en beseften dat pas later. Sergej was op zoek naar zijn vrouw, totdat ook hij bezweek onder de omstandigheden in de woeste bergen. Hij zocht naar haar met behulp van extra zuurstof.

Helaas, en zeer tragisch, heeft het stel elkaar nooit meer levend teruggevonden. In plaats daarvan kreeg de een de titel "Doornroosje", terwijl de ander "Sneeuwluipaard" werd genoemd. Beiden zijn populair in de geschiedenis van de bergsport en avonturiers wereldwijd herinneren hen als een dapper stel met een gedeelde droom, die alles overwonnen wat ze konden, maar de Regenboogvallei niet overleefden. Het stel kreeg ook een zoon, die ze wees achterlieten na hun tragische einde op de Mount Everest.

 Wie vond Doornroosje en haar man?

Het stel werd gevonden, zij het op verschillende tijdstippen. Een Oezbeeks team van bergbeklimmers vond een slapende schone toen ze half levend was. Ze wilden haar helpen, maar de intense kou en de steeds slechter wordende omstandigheden in de bergen hielden hen tegen. De bergbeklimmers bonden haar, hoe dan ook, vast met een touw in de hoop dat haar lichaam later tenminste gevonden zou worden.

Naar verluidt zou de schone slaapster tegen de bergbeklimmers die haar vonden, hebben gezegd: "Niet alleen, alsjeblieft." Haar man, Sergei, werd in 1999 gevonden.

Waarom werd Francys Doornroosje genoemd?

Francy's einde is net zo leuk als de reden waarom ze Doornroosje werd genoemd. Hoe mooi ze ook was, de bergbeklimster werd dood aangetroffen, terwijl haar lichaam al wasachtig was geworden. Toen ze werd gevonden, zag ze er prachtig uit, alsof ze had geslapen en gewacht tot iemand haar zou komen halen.

En ja, tot op de dag van vandaag ligt haar lichaam nog steeds in Rainbow Valley Everest, vandaar dat ze de "Doornroosje van Rainbow Valley" wordt genoemd. Haar vader zag er levend uit, alsof ze niet dood was, hoewel ze dat wel degelijk lange tijd was, vandaar haar naam.

Haar man werd al eerder in 1999 gevonden, maar zij werd pas veel later gevonden door Ian Woodall en Conrad Anker. Zij namen haar gevangen en begroeven haar als eerbetoon aan haar geduld in de bergen en voor alles wat ze had doorstaan ​​terwijl ze wachtte op haar man en op zijn minst een andere bergbeklimmer die haar zou redden.

Wie zijn andere beroemde bergbeklimmers in Rainbow Valley op de Everest?

Naast Doornroosje zitten er nog verschillende andere bergbeklimmers vast in de Regenboogvallei van de Everest, waaronder Green Boots en Hannelore Schmatz. Beide bergbeklimmers zijn slachtoffers van de dodenzone, net als Francis.

Hannelore was een Duitse bergbeklimster. In 1979 besloten zij en haar man de Mount Everest te beklimmen. Het stel vergezelde vijf sherpa's op hun tocht. Tijdens een sneeuwstorm sliep het stel in de dodelijke zone, in de hoop rust te vinden voor de reis die voor hen lag. Terwijl haar man stierf aan onderkoeling, viel zij van de berg en werd nooit meer wakker.

Wat Groene Laarzen betreft, het verhaal van de bergbeklimmer is nooit uit het verhaal verdwenen en is al generaties lang populair onder bergbeklimmers. Het lichaam van Groene Laarzen is van de Indiase bergbeklimmer Tsewang Paljor, die sinds zijn overlijden in 1996 op de Mount Everest verblijft. De jonge bergbeklimmer verliet het basiskamp zonder aankondiging; niet iedereen wist wanneer hij de top zou bereiken. David Sharp, een Chinese bergbeklimmer, werd aanvankelijk verward met Groene Laarzen, maar dat bleek later te kloppen: beiden droegen Groene Laarzen en het lichaam behoorde toe aan Tsewang en niet aan David.

Paljor staat op het punt de top te bereiken en zijn lichaam is nu het herkenningspunt van de North Everest-route. Men vermoedt dat hij alleen aan het klimmen was voordat hij overleed. De Franse klimmer Pierre Paper ontdekte Paljor en maakte de eerste video van het lichaam in 2001. Het lichaam bevindt zich tot op de dag van vandaag nog steeds op de Mount Everest, gekleed in groene laarzen.

Waar moet je op letten als je Rainbow Valley Everest wilt bezoeken?

Weinig bergbeklimmers zouden de Regenboogvallei op de Everest overwegen bij hun plannen om de top van de Mount Everest te bereiken. Maar als je ook maar enigszins overweegt om de Everest te beklimmen, dan moet je de Regenboogvallei, ofwel de Doodzone op de Everest, zeker overwegen voordat je aan je reis begint. Je kunt de Regenboogvallei niet vermijden als je de Mount Everest wilt beklimmen.

Hieronder staan ​​verschillende manieren waarop u uw reis kunt laten slagen en tips waar u rekening mee moet houden wanneer u de top van de Mount Everest bereikt:

 Wees positief

Je moet positief ingesteld zijn tijdens je tocht naar de Rainbow Valley Everest. Als je de top wilt bereiken, kun je bepaalde paden, waaronder Rainbow Valley, niet vermijden, maar een positieve instelling en de hoop om te overwinnen is cruciaal. Zorg ervoor dat je je waakzaamheid niet laat verslappen als je onderweg lijken tegenkomt. De omstandigheden waren misschien anders voor de bergbeklimmers, en naast voorzichtigheid zal een optimistische instelling je helpen om te slagen en goed van de berg terug te keren.

 Neem voldoende zuurstofcilinders mee

Zorg ervoor dat je voldoende zuurstofcilinders bij je hebt. Het niet bij je hebben ervan kan leiden tot ernstige en zelfs dodelijke ongelukken. Daarom kun je dit alles voorkomen, hoe ervaren je ook bent in bergbeklimmen, door zuurstofcilinders bij je te hebben. Veel ervaren bergbeklimmers denken dat ze de Everest zonder zuurstofcilinder kunnen bereiken en levend terug kunnen komen. Deze bergbeklimmers zijn er zelden in geslaagd om levend terug te komen.

Vermijd overmoed en kies voor veiligere routes, want de tocht is zwaar. Een bergbeklimmer die records wil verbreken met uitzonderlijke prestaties zonder extra zuurstof, is verre van de aanbeveling van experts.

 Huur dragers en gidsen in

Ga niet alleen omhoog of omlaag. Het is veiliger en beter om te laat te komen dan nooit meer thuis te komen. Wanneer je de bergen in rent, gooi je jezelf al snel in de muil van het gevaar. Vermijd dat koste wat kost. Van vallen tot het slachtoffer worden van chronische bergziekten, te snel en alleen lopen zonder begeleiding moet koste wat kost worden vermeden.

Het inhuren van dragers en gidsen is veel goedkoper dan je leven te beëindigen met een kort moment van moed. Dragers dragen je last, terwijl gidsen je grondig begeleiden langs de best mogelijke routes. Je hoeft je tijdens je reis ook geen zorgen te maken over navigeren. Bovendien helpen de gidsen je bij het regelen van extra zuurstof, helpen ze je als je niet goed kunt opstijgen en geven ze je alle kennis die je nodig hebt tijdens de beklimming.

Opstijgen in een groep

Naast het inhuren van dragers en gidsen, is het net zo belangrijk om in een groep te klimmen. Groepsklimmen is beroemd omdat je tijdens de tocht een netwerk kunt opbouwen met andere bergbeklimmers en contact met hen kunt leggen. Het is ook de enige veilige manier om de top te beklimmen. Als je de Mount Everest alleen beklimt, zul je waarschijnlijk het slachtoffer worden van de barre omstandigheden.

Het opzettelijk riskeren van je leven moet ten koste van jezelf worden vermeden. Groepen maken het vaak mogelijk voor bergbeklimmers om te klimmen zonder het risico alleen in de bergen te stranden, en mede-bergbeklimmers kunnen elkaar ook helpen in tijden van nood.

Oefen vooraf voldoende

Je kunt niet vertrouwen op je wandelervaring om locaties te bedwingen die niet eens half zo moeilijk zijn als de Mount Everest. Bergklimmers kunnen ook oefenen door te wandelen naar een gebied dat makkelijker is, maar wel in de buurt komt van de moeilijkheidsgraad van Rainbow Valley Everest. Oefening baart kunst, en je kunt de Mount Everest alleen succesvol beklimmen door voldoende te oefenen voordat je aan je reis begint. Tip: Houd je lichaam actief en zorg ervoor dat het niet comfortabel, oncomfortabel of inactief wordt, want dit kan je prestaties in de bergen negatief beïnvloeden.

Blijf voorbereid op moeilijkheden

Als bergbeklimmer moet je altijd voorbereid zijn op de moeilijkheden die je te wachten staan. Te zeker zijn van de zekerheid dat je geen uitdagingen aangaat of te veel zelfvertrouwen hebben, kan vaak tot rampen leiden, en dat wil je koste wat kost vermijden.

Van hoogteziekte tot de kans om van de berg te vallen als je niet voorzichtig genoeg bent om onder gletsjers bedolven te raken, je moet je ervan bewust zijn dat je door de Rainbow Valley trekt. Je moet net zo goed opletten op de lichamen die je onderweg tegenkomt, zonder het ergste te vrezen.

Zorg voor voldoende uitrusting en benodigdheden

Neem voldoende uitrusting en benodigdheden mee op je reis naar de Mount Everest . Zonder extra zuurstof en genoeg uitrusting, waaronder touwen, wandelstokken, koplampen en geschikte kleding en schoenen, kun je het al moeilijk krijgen voordat je Rainbow Valley bereikt.

Als u niet voldoende uitrusting en voorraden bij u hebt, kan het zijn dat u terug moet naar de basis

Kampeer, want je kunt niet verder naar de top klimmen. Wees voorbereid. Niet alleen jij komt er wel, maar ook wat betreft de benodigde middelen.

Kies de beste tijd om te bezoeken

Een ander belangrijk aspect van het bereiken van de Rainbow Valley Everest is het kiezen van het beste moment om de berg te beklimmen. Er is geen beter moment dan de lente om de berg te beklimmen. Kiezen voor de winter, zomer of moesson kan tot tragische gevolgen leiden. Je wilt de schoonheid van de bergen, de flora en fauna, en de heldere hemel met het perfecte weer voor bergbeklimmen in de lente absoluut niet missen. Behalve in de lente bieden andere seizoenen niet zoveel voordelen voor een bergbeklimmer.

Conclusie

Vergeleken met vroeger zijn de faciliteiten voor bergbeklimmers rond Rainbow Valley Everest aanzienlijk verbeterd. Met de hulp van ervaren gidsen en dragers aan je zijde is het nog nooit zo makkelijk geweest. Maar er bestaat een aanzienlijke kans dat je in de bergen verdwaalt als je niet voorzichtig genoeg bent. Je moet de gevaarlijke zone vermijden, vooral als je een beginner bent en geen eigen uitrusting hebt. Hoewel de tocht naar Rainbow Valley Everest er zelfs voor een expert makkelijk uit mag zien, is het onvoorstelbaar zwaar!